Backpackers

Backpackers #16 – Luilekkerland

Hallo lieve kinders!
Hemeltje, wat was die laatste trip toch een hel! Gelukkig kwamen we snel een afslag tegen die ons uit die hitte helse bestemming haalde. Nu hoor ik jullie je afvragen, lieve popjes, welke afslag dat dan was. Nou, het was Luilekkerland!
Ik mag dan wel een oud vrouwtje zijn met een kunstgebit, maar ik kan nog eten en snoepen als een kind van zes! Toen ik het bordje van Luilekkerland zag staan rende ik als een gek met mijn rollator er naar toe. Ik zat al snel vast in de modder met een van mijn wielen. Tenminste, dat dacht ik. Het was chocolade! Chocoladepasta om precies te zijn! Kinders, ik zal jullie één ding zeggen, oma Loes is helemaal wild van chocoladepasta! Ik dook er meteen in. Nou ja, ik ging voorzichtig op mijn knieën zitten, want als ik duik maak ik kans op een gebroken heup. Nou en hemels dat het was, die chocopasta! Ik had het echt al weken niet meer gehad, dus het werd weer tijd!
Toen ik weer even genoeg chocoladepasta had gehad, hesen Aster en Keesje mij overeind en vervolgde we onze tocht door Luilekkerland.
Jullie willen echt niet weten wat voor lekkers er allemaal te vinden is daar! Maar ik vertel het jullie lekker toch!
Er zijn bomen van suikerspin, hekken van dropstaven, auto’s van marsepein, fietsen van suikergoed, rozen van snoeppapier, riviertjes van frisdrank, prullenbakken van koekjes, fonteinen met bier, paadjes van suiker en huisjes van schuimblokken!
Keesje dook als een gek op een huisje om er allemaal stukken uit te bijten. Maar blijkbaar woonde er iemand in dat huisje die er niet zo blij mee was. Wij rende allemaal snel weg, we weten eigenlijk nog niet waar Keesje blijft. Maar goed, die komt wel weer tevoorschijn. En anders lok ik hem wel met koekjes!
In ieder geval, we hebben onze tocht toen nog wel voorgezet. Maar dat Aster meisje was steeds aan het zeuren dat we er dik van zouden worden. We hebben nog geprobeerd haar te verdrinken in een van de sinas riviertjes maar ze was ons steeds te slim af.
Hm, ik geloof dat al die suiker me een beetje uit mijn doen heeft gemaakt…
In ieder geval, beste kindertjes, we besloten Aster toen maar te negeren en verder te snoepen van al dat lekkers. Dat ging een paar dagen goed, tot dat we buikpijn kregen.
Uren achter elkaar op de toiletten van suikergoed zitten was niet zo’n geweldige invulling van onze verdere dagen in Luilekkerland. Zeker niet met het suikertoiletpapier…
Toen het weer wat was gezakt, hadden we er allemaal wel onze buik vol van. En zo ging onze reis verder, nog even zonder Keesje, want we weten nog steeds niet waar ie uithangt.

© 2010 Simparool.

Trademarks are the property of their respective owners. Game content and materials copyright Electronic Arts Inc. and its licensors. All Rights Reserved.